GÜNAYDIN HERŞEYE
 
İçimi kemiren bitmeyen yalnızlığıma,
Geçmişten davetsiz gelen tüm anılarıma,
Henüz kapanmayan, kanayan derin yarama,
Sarmaşık gibi ruhu, bedeni saran, sevdama,
Coşkunun en şahı ile bana gülen yüzüme,
Beni bende acımasızca bitiren ağlayan gözüme,
Her yeri yalan sararken, safça, masum her sözüme,
İçime güneş gibi doğan, olmayacak en tatlı düşüme,
Aşka, İstanbul'a, Milano'ya, Napoli'ye, Venedik'e
Beni kahreden, sarhoş eden, geceme, gündüzüme,
Kendime, yeniden şöyle içten bir GÜNAYDIN…
Arta kalan dünle, yeni güne uyanan, uyanmayan,
Gözlere derinden bakmadan, bir tebessüm etmeden,
Şöyle sıradan, laf olsun diye mırıldanan,
Yüzlere, dillere, gönüllere, düne, bu güne, yarına,
Fiyakalı, gülümseyen, seven, içten bir GÜNAYDIN.

Sevdiğinin yokluğuna gömülmeden özleyemezsin
Özlerken bir daha tanır, bir daha seversin
Parmaklarıyla saçını geri atışını
O kuytu gözleriyle sana bakışını
Ekmek kesişini, su içişini
Kafesteki kuşu avucuna alışını
İnce bilekleriyle, narin, küçük ayaklarını
Konuşurken, gözlerindeki anlamı bütünleyen
Ağzını, dudaklarını,
Her kolyeye değer katan gerdanını
Ayak parmakları ucunda odaya süzülüşünü
Güzelliğini, alımını
Hiç görmemiş gibi, yeniden görürsün
Henüz tanımamış da
Tanıyacakmış gibi yokluğunu
Yüreğinde duyarak özlersin, O 'nu,
Henüz yaşanmamış bir düş gibi
Hep varmış da, hiç olmamış gibi
Ararsın O 'nu...

Özlem beklemektir,
Beklemek sevmek,
Bilirim,
Çaresi yoktur başka